De trein

Posted on

Met forse kracht word ik uit de trein geduwd waar achter mij de treindeuren worden dichtgedrukt. Een sterke tegenwind blaast en ik val neer op het perron. Geschrokken omstanders slaan een hand voor de mond. Ik til mijn bebloede hoofd op van de tegels en zie hoe de trein gewetenloos verder raast. Gedragen op geleidingen die glimmen met daaronder bielzen die fundering bieden. In ongekende kracht gaat het voort. Volgt het spoor. Een trein kent geen reflectie.

Ik maakte eerder de keuze door op uitnodiging in deze trein te stappen. De trein wachtte geduldig tot ik de moed had in te stappen. Een glimlach, innerlijke vrolijkheid en mijn dierbare metgezel ‘Verloren vertrouwen’ reisde mee.
Leven vanuit het hart is de enige mogelijkheid om een nieuwe toekomst te creëren en dus moest deze metgezel mee op de trein. Ik had een droom. Een wens, diep gelegen in het hart.
Zonder het gevoel van het hart veranderen wijzelf in gewetenloze doordenderende treinen waar geluk nooit gevonden zal worden. Ik stelde mezelf de vraag. Ga ik wantrouwen of vertrouwen? Ik koos het laatste. En wuifde kleine waarschuwingen weg.

De trein reed door groene velden met aan weerszijden uitbundig bloeiende bloemen. De zon scheen door het raam de coupé in. Alles duidde op een vrolijk avontuur. In de loop van de middag werden de zonnestralen sterker waardoor mijn zicht ontnomen werd. Ik raakte verblind door een soort eigenbelang. Mijn geluk was dierbaar geworden en maakte mij ontzettend kwetsbaar waardoor alles afgepakt kon worden. Tot mijn eigenwaarde aan toe.

Verraad nam plaats naast het vertrouwen als een vriendelijke forens en bezette alle zitplaatsen in de coupé. Het vertrouwen wist niet beter en deed haar best steeds meer ruimte in te nemen. De destructiviteit van het verraad trok aan de noodrem, opende de deuren en verwijderde mij achteloos van de trein.

Ik mijmer over de opgedane ervaring van deze reis die nog vers in het geheugen ligt. Heb ik het goed gedaan? Had ik het anders moeten doen? Was de treinreis langer geweest als ik anders gehandeld had of lag de lengte van de reis van te voren al vast? Verraad komt nooit van je vijand. Diep verraad, ingeslopen zoals vertrouwen insluipt, komt altijd van degene waar je het meest van houdt.
Dat maakt de intensiteit in de voelbaarheid.

Verloren vertrouwen en ik verblijven samen op het perron. Turend over het spoor, waar aan de horizon een opkomende zon zal verschijnen. Heel misschien dat we dan ooit weer in durven stappen. Als de trein in geduld op het station op ons wacht. Met een hart dat klopt.