De schoonheid van imperfectie

Een dikke laag stof bedekt een piano. De lessenaar houdt het bladmuziek vast, wat op haar beurt gesierd wordt door afdrukken van koffiecirkels. Op de toetsen liggen oude foto’s die vaag zijn geworden in hun kleur. Ik reik naar een foto die mij een gezicht toont van weleer. Een oudere vrouw lacht mij toe. Alsof ze blij is dat het gevonden is. Een voor mij bekende vrouw, die mij nooit als perfect heeft gezien, maar mij behandelde alsof ik het was. De nostalgie wil dat ik kijk, naar dat wat jij karakter hebt gegeven in het zichtbaar verstrijken van de tijd.

Een handspiegel vraagt om opmerkzaamheid. Ik pak het handvat en kijk naar mijn spiegelbeeld.Mijn oude gezicht vertoont een reflectie van wat ooit jong was. Mijn gerimpelde hand volgt de contouren van mijn gezicht en raakt de ontstane groeven. Je bent een vorm van menselijkheid die mijn gezicht karakteriseert met rimpels en ouderdom. Even laat ik gaan waarvan ik ooit niet wil dat het zo moest zijn. Jij accepteert mijn onvolkomenheid en gebreken. Ik neem plaats en verlangend naar het geluid druk ik de klavieren in. Je ontstemde geluid klinkt vervormt en vals, maar je toont karakter. Je laat me zien dat niet perfect zijn een schoonheid is. Een vorm van vrijheid. Het niets moeten maar er ergens toch nog zijn. Een herinnering die heden is geworden.

Teveel van jou maakt chaos, waardoor je je schoonheid verliest. Dan moet ik schaven tot een mate van perfectie, wat het net niet helemaal is. Maar vandaag ben je perfect, in heel je schoonheid van imperfectie.