Bitterzoet

Naast de vervallen en verlaten kerk ligt een kerkhof. Het is een hof omsloten met hoge stalen hekken. Naast het hek staat een boom, oud en kaal waar de bast zich moeiteloos van loslaat. Bij elke windvlaag die opdoemt hoor je het slaan van de takken op elkaar. Op het kerkhof vind je een rustplaats waar de vogels niet meer fluiten en de muizen niet meer piepen. Hier is het waar de eeuwige duisternis het meest voelbaar is. Het zicht is beperkt door de mistflarden die rusten boven de grafzerken die in grote getale aanwezig zijn. Het is een angstaanjagend stille plek waar geesten voor eeuwig dwalen en hoop op leven voor altijd verloren is.

Een groep kraaien cirkelen krijsend rond de kerktoren. Een van de kraaien heeft zich afgezonderd. Haar onheilspellende gekras en een kille windvlaag kondigen haar komst aan waarbij ze landt op een stenen kruis. Vanaf het kruis landt ze op een grafzerk. Onder haar tekent het maanlicht haar schaduw. De kraai vind haar schaduw prachtig. Ze pikt eraan, krabt en kijkt ernaar. Ze draait in het rond en adoreert haar schaduw die bij elke beweging van de kraai navolgbaar blijft verschijnen. Maar dan heeft de schaduw er genoeg van. Dolgedraaid wordt ze wakker, slaat met haar schaduwvleugels en eet de kraai op. Zo verandert de kraai in een dode kraai.

Bitterzoet neemt ze plaats op de rand van het kruis. Diep in haar ogen ligt de toegangspoort naar het hiernamaals waarin ze de meesteres is geworden van de heilige wetten. De gulden regels van het spel op leven en dood, waar de kaarten voor altijd geschut in haar hand liggen. Het is een gevaarlijk kaartspel waarin niemand ooit teruggekeerd is uit het hiernamaals. De kraai vliegt op, krijst en valt uit elkaar in duizend krijsende kraaien die in chaos rondvliegen en een gedaante aannemen van een oude lelijke maar wijze vrouw. Wijs in haar overzicht op verleden, heden en toekomst tegelijkertijd, al kent ze geen tijdgevoel waardoor niemand echt weet hoe oud ze is.

Overdag bezoekt de oude vrouw de stad waarin ze de mens niet schuwt. En is ze de verborgen kraai die de mensen een spaarzaam moment in dezelfde ogen laat kijken. Hier zuigt ze het leven uit gewonnen harten die zullen sterven aan ziekte en plotseling lijden. De vrouw verandert haar oude werkelijkheid door de kracht van de wet op schoonheid aan te nemen in een verschijning die niemand ooit zal verafschuwen.

 

( naar een vrije invulling van de mythe op de kraai)