Koffers vol oud zeer

Daar staan ze. In de gang op de deurmat. Ik kijk naar twee koffers die afgeladen vol zitten met oud zeer. Klaar om definitief afscheid van te nemen. Vol met waarheden die geen waarheid meer zijn. Vervlogen overtuigingen die mij niet meer passen. Met leren riemen wordt de inhoud, opgevouwen op het bloemetjes patroon van de binnenbekleding van de koffer, bij elkaar gehouden. Zorgvuldig heb ik je ingepakt. Wat er rest is afscheid nemen van iets wat al weg is. In duizend stukken viel het kapot op de grond. Waar ik kon wilde ik mijn overtuigingen lijmen, maar barsten blijven zichtbaar. Daar kan geen mens meer wat aan doen. Het blijft zoals het is, de tijd is aan verandering onderhevig en ik moet mee. Alles wat ik zie blijkt anders te zijn, niets is meer wat het lijkt. Situaties werden uitgepakt, zelfs van hun inpakpapier ontdaan, om te laten zien wat eronder zit. Keuze op keuze boot zich aan en ik vocht voor bevrijding. Het leven nam een andere wending, weer anders dan dat ik dacht dat het zou nemen.

Ik kijk naar jou, de koffers van mijn verleden. Er is veel gebeurd. Alles is gepakt in goede gedachten van herinneringen. Er is geen spijt. Ik heb hard gewerkt om tot hier te komen. Ik kijk naar je met een rand van doorleefd verdriet, het verhaal wat ik aan jou koppelde. Ik dacht dat het de waarheid was. Ik beleefde de momenten van het loslaten. Het niet weten hoe ik verder moest zonder jou, je dreef mij vaak in paniek. Je liet mij zinloos analyseren, soms maanden lang, wetende dat het uiteindelijk geen antwoorden brengt. Ik heb gesmeekt of je wilde blijven, maar zelfs ontsnappen uit de wangedachte bleek onmogelijk. Ik koos nooit echt voor mezelf. Ik wilde het goeddoen voor jou, op de hoop dat je bleef. Mijn keuze lijkt bijna definitief. Nog even en de koffers zijn weg

Ik kijk naar een kleine vintage koffertje. Je ligt losjes in mijn hand. Voorzichtig zet ik je op de grond. Ik draai aan het cijferslot en het koffertje spring open. Ik vind een bosje bloemen met daaronder mijn nieuwe authentieke zelf. Voorzichtig haal ik het uit de koffer. Ze is rechtvaardig en eist haar bestaansrecht op in een ongekende kracht. Energiek, enthousiast en vol kracht wil het uit liefde leven. Verleden en heden bestaan niet meer als je leeft in het nu. Straks dat is voor later. Ik ga verder op de weg zoals mijn hart dat het liefste wenst, in de volledige vrijheid van het leven met de zo min mogelijke angst van het kwijtraken van wat er nooit echt is geweest.