Libelle

Midden in het bos kabbelt het water onder mijn voeten door. Vanaf de veranda kijk ik uit over een meer wat omgeven is door flinke naaldbomen. Het is een zonnige lentedag en al genietend kijk ik naar de vele waterjuffers die het meer rijk is. Het is hier meer dan een idyllisch plekje.
Een kikker steekt zijn kopje boven water. Als hij mij ziet duikt hij van schrik kopje onder.
Het heldere water geeft mij de gelegenheid om hem te volgen. Hij verstopt zich onder een vastzittend stuk hout op de bodem van het meer. Kikkerbillen die er net niet onder passen verraden aandoenlijk zijn verstopplek. Onder water zie ik beestjes heen en weer zwemmen. Er zwemt een larve van een libelle voorbij. Deze ‘dragonfly’ mist schoonheid in elk deel van het woord. Ze wordt onder water in een eitje geboren, zwemt als larve in het meer en als het oud genoeg is kruipt het op de kant om als libelle de wereld rond te vliegen.

Nieuwsgierig hang ik over de veranda en oppassend dat ik niet in het water val, bekijk ik de onderkant van het houtwerk. Ik tref een zelfde ‘draak’ die zijn plek aan de boeg heeft gevonden. Zijn huidje ligt inmiddels onder hem. Het proces van ‘uitsluipen’ is net klaar. Nu is het wachten tot zijn vleugels gedroogd zijn en het getransformeerd de wereld in kan vliegen vol goede moed.

Er drijft een houtje op het water. Een prachtig gekleurde libelle laat zich erop meedrijven.
Ik bekijk de libelle vanaf de plek waar net zijn soortgenoot een transformatie heeft ondergaan. Hoe vaak krijgen wij een blik naar wat de toekomst mogelijk kan zijn? Transformeren is voor ons mens niets anders dan oude denkbeelden loslaten. Loslaten in wat wij bang zijn te verliezen. We denken vaak dat we er totaal aan onderdoor gaan, maar is dat werkelijk wel zo? Heeft het leven niet het beste met ons voor op lange duur? Is het willen zien dat de toekomst ons goed gezind is niet een nieuwe manier van vasthouden? Zelf zit ik in de nog steeds in de transformatiefase en moet ik leren alles los te laten wat mij lief is. Net als ik het ene heb kunnen loslaten dient het andere zich aan. Materialistisch gezien maar ook om hetgeen wat mij bijzonder aan het hart gaat. En dat laatste gaat gepaard met veel hartzeer. Onze intelligentie is te sterk ontwikkeld waardoor loslaten bijna een onmogelijke opgave lijkt. Leegte wil gevuld worden, met een glaasje wijn, met vrienden, met een huisdier. Maar wat als je leegte zou opvullen met geaccepteerde leegte? Loslaten brengt vrijheid.

Als het proces van loslaten is geschiedt kan er een heel nieuw begin verschijnen. Ik weet dat het zo werkt maar het daadwerkelijk ondergaan is van moeilijker aard. Het vinden van geduld speelt mij parten. En ook dat is een vorm van nog niet geheel kunnen loslaten. Gek genoeg ligt altijd dat wat je wilt bereiken net buiten bereik. Altijd net even een stap buiten je comfortzone. Terwijl die zone net zo comfortabel zou kunnen zijn als je jezelf toestaat.

Ik kijk naar de libelle op het houtje. Het beeld is mooier dan wat ik zou kunnen dromen. Het drijft rustig mee met de kleine golfjes die zorgen dat de natuur voortbeweegt. Het beste kan ik meebewegen als een golfje in het water. Soms zal ik als golfje onderbroken worden door een takje wat op het water drijft. Ik zal ertegenaan botsen, kopje onder gaan met de kennis dat ik daarna weer boven kom, verder dein tot mijn voeten vaste grond vinden aan de oever van de waterkant.