Zonovergoten liefde

Het is nog heel vroeg in de morgen, half zes om precies te zijn, als ik wakker wordt en de grote tuindeuren opensla. Voorzichtig treed ik op blote voeten de ontwakende wereld in en loop ik over het mooie groene tapijt des levens.Ik zie hoe de bloemen langzaam openen in hun pracht, de dieren rekken zich een voor een uit en de dauw van een nieuwe morgen ligt op de mooiste bladeren. Ik ruik de frisheid van een nieuwe morgen. Ik adem de magie van de natuur.

Maar er is meer. Voor mij zie ik de uitgestrekte velden en ik ren op mijn blote voeten, vol van verwachting, verder de wereld in, de heuvel op. En daar is ze. Met haar verwarmende en alles verpletterende liefde. Het mooiste wat ik ooit in mijn leven heb gezien. Ze is zo vol goud als altijd en in volle glorie schijnt ze op mij. En ik? Ik sta daar!

 

Geschreven naar aanleiding van een schrijfoefening eindigend met de zin: “Ik sta daar!’

Tango

Tango

Het is namiddag als ik met mijn mannen anno 1850, de haven van Buenos Aires bereik. Na een vermoeiende reis blijkt dat ik zeer bedrogen uitkom in de armoedige havenstad van Argentinië. De stad die de gouden droom van ons Europeanen waar zou moeten maken, blijkt enkel armoede en werklozen te bezitten. De trossen van het zeilschip maak ik vast aan de dichtbij zijnde bolder.

De avond is gevallen en in de straten klinkt muziek bij het branden van de lantaarns. Stoere liederen zingend trek ik samen met de andere zeemanslieden nieuwsgierig naar het vertier. Achter mij klinken de messen in een gemeend spel tegen de vijandigheid van de lokale bevolking. Plaatselijke compadres maken passen op de maat van de muziek.

De muziek, die klopt als een hart, ritmisch in een vierkwartsmaat. Een milonquita wenkt mij. Gewillig schuift haar hand over mijn borst richting mijn hart, en even voor de mijne daar is, is de hare alweer verdwenen. Haar adem klinkt zacht en sensueel in mijn oor. Met een ferme blik kijk ik haar aan, mijn hand raakt haar hand, tot ze mijn hoofd wegduwt en haar hand langzaam afglijd tot het midden van mijn rug. Vastgehouden door de hoge concentratie van het liefdesspel volg ik gefascineerd haar stappen op de maat van de muziek. Volgzaam geeft ze zich over aan mij, de dronkaard. Haar passen lief, de mijne afgewend en agressief. Gracieus volgt ze op de bal van haar voet. De muziek van de bandoneon laait op. Een krachtig majestueus gevoel laat ons dansen door de straten. Het schouwspel van de Argentijnse tango presenteert zich nog één maal.

 

De schoonheid van imperfectie

Een dikke laag stof bedekt een piano. De lessenaar houdt het bladmuziek vast, wat op haar beurt gesierd wordt door afdrukken van koffiecirkels. Op de toetsen liggen oude foto’s die vaag zijn geworden in hun kleur. Ik reik naar een foto die mij een gezicht toont van weleer. Een oudere vrouw lacht mij toe. Alsof ze blij is dat het gevonden is. Een voor mij bekende vrouw, die mij nooit als perfect heeft gezien, maar mij behandelde alsof ik het was. De nostalgie wil dat ik kijk, naar dat wat jij karakter hebt gegeven in het zichtbaar verstrijken van de tijd.

Een handspiegel vraagt om opmerkzaamheid. Ik pak het handvat en kijk naar mijn spiegelbeeld.Mijn oude gezicht vertoont een reflectie van wat ooit jong was. Mijn gerimpelde hand volgt de contouren van mijn gezicht en raakt de ontstane groeven. Je bent een vorm van menselijkheid die mijn gezicht karakteriseert met rimpels en ouderdom. Even laat ik gaan waarvan ik ooit niet wil dat het zo moest zijn. Jij accepteert mijn onvolkomenheid en gebreken. Ik neem plaats en verlangend naar het geluid druk ik de klavieren in. Je ontstemde geluid klinkt vervormt en vals, maar je toont karakter. Je laat me zien dat niet perfect zijn een schoonheid is. Een vorm van vrijheid. Het niets moeten maar er ergens toch nog zijn. Een herinnering die heden is geworden.

Teveel van jou maakt chaos, waardoor je je schoonheid verliest. Dan moet ik schaven tot een mate van perfectie, wat het net niet helemaal is. Maar vandaag ben je perfect, in heel je schoonheid van imperfectie.

Lees!

Boekwinkels lonken met schatten aan avonturen. Een avontuur, daar wil jij je wel aan wagen. En daar, tussen al die schatten, ligt ze. De cover roept jou en je raapt haar op. Je slaat het boek open en staart naar de eerste letters. Ze dansen voor je ogen en reiken naar iets in de verte, maar je kunt ze nog niet pakken. De woorden blijven hardop onuitgesproken.

Je ruikt. De geur van bladzijden pakken je in haar macht. Je begint met lezen. Al volgend nemen de letters je in de emotie mee, naar iets zo dichtbij, je kunt het bijna proeven. Vreemde personen nemen bezit van jouw gedachten. De spanning beklijfd en voor je het weet is je verbeeldingskracht verloren aan een boek. Je negeert de dingen om je heen. Onzichtbaar voor de buitenwereld vormen de letters de trappen van je fantasie.

Niemand anders kan het verhaal beleven, zo bijzonder, zoals jij het beleefd. Je kunt gaan waar je wilt en blijven waar je wilt zijn. Hoe meer je leest, op meer plekken op de wereld je zult zijn, maar nooit ben je alleen. En net, als je denkt dat je de waarheid kent, blijkt ze anders te zijn. Het verhaal neemt zijn wending en jij kunt niets anders doen dan volgen. Je was overtuigd, maar nu rijst enkel de vraag, hoe nu verder? Met ingehouden adem volgen je ogen in sneltreinvaart de letters. Op zoek. Naar het plot, een antwoord, op alle vragen die het verhaal jou stelde. Eenmaal gelezen, sla je het boek dicht. En besef je, je bent een ervaring rijker.

Laat je verleiden, laat je prikkelen door de ontelbare avonturen die elk verhaal voor je heeft. Ontdek de schatten van de boekwinkel. Kom, dan neem ik je mee naar werelden die voorheen niet bestonden. “Kom op! Lees! Waar wacht je nog op?”

Ik zal je een geheim vertellen

Haar aanraking was zacht als zijde, speels en onverwacht. Haar hand, mij meenemend, in haar wereld. Als een vlinder fladdert ze, zo zuiver en zo puur. Zij kent geen lagen van weerstand en onzuiverheid. Ze betovert en laat anderen betoveren, dat alles op haar eigen manier. Ze weet alles, zonder het te weten. Ze deelt met mij, niets is haar bezit. Haar wereld is groot en kleurrijk maar kent geen verdeling van religie en continent. Ze is de hemel, de blauwe lucht. Zij kent geen hel. Vrij en onbezonnen, geheel ongeremd. Zij is de vrijheid, zonder ook maar een beoordeling met zich mee te dragen. Ze lacht me tegemoet, danst en zingt haar lied en maakt de dingen die alleen zij kan maken. Zij kent de ongekende mogelijkheden en alles is beschikbaar door creatief te denken. Enkel alleen zoals zij dat kan. Haar uitstraling is als de zon. De twinkeling in haar ogen vult mijn moederhart met liefde. Onvoorwaardelijk houd ze meer van mij dan wie dan ook. Nimmer zal ze mij laten staan. Ze geniet van de mooiste verhalen, haar leven is als een sprookje en verwachtingsvol geloven we alles. Zij is de spiegel voor de maatschappij, en vertelt ons waar we de vrijheid van leven verstopt hebben.

 

Boek

Willy van der Kammen (Kerkdriel, 1943) is paranormaal genezeres. Al meer dan dertig jaar komen mensen van heinde en ver naar haar toe voor steun en genezing. Haar liefde voor het gezin en de medemens is onbaatzuchtig. Haar moeder had dezelfde gave. Ze noemen het een roeping, geen beroep.

“HeMoeder van de Zielt is onvoorwaardelijke liefde en het grote weten. Willy deelt eindeloos. Maar denk niet dat je op bezoek bent bij een macrobiotisch zwevend en sentimenteel type. Nee, dit is een vrouw met beide benen op de grond.”

“Een thuis. Moeder van velen, onvoorwaardelijke liefde uit het hart gegeven. Willy verspreid liefde als broodkruimels, zodat een ieder zijn of haar weg kan vinden naar zijn eigen huis.”

Titel: Moeder van de Ziel
© 2012: Bianca van der Gun en Renate Diks
Illustraties: © Anton Heyboer

ISBN/EAN: 978-94-90352-28-8
Prijs: € 17,50
Een deel van de opbrengst van Moeder van de Ziel gaat naar Stichting Leukemie.nl, die onderzoek naar leukemie en aanverwante vormen van beenmerg- en bloedziekten bij patiënten van alle leeftijden steunt.